วิศวกรรมบำบัดน้ำเสียทางชีววิทยาในเมือง

ขั้นตอนหลักในวิศวกรรมการบำบัดน้ำเสียทางชีวภาพในเมืองของจิงโป เรียกว่า "การบำบัดทางชีวภาพ" ซึ่งอาศัยจุลินทรีย์ในการ "ทำงาน" แบคทีเรียที่มองไม่เห็นและจุลินทรีย์อื่นๆ เหล่านี้จะสลายอินทรียวัตถุคล้ายกาวที่ละลายอยู่ในน้ำเสียให้เป็นสารที่ไม่เป็นอันตราย เช่น คาร์บอนไดออกไซด์และน้ำ พารามิเตอร์ที่เรียกว่า BOD (ความต้องการออกซิเจนทางชีวเคมี) ระบุปริมาณอินทรียวัตถุในน้ำ การบำบัดทางชีวภาพมีจุดมุ่งหมายเพื่อลด BOD นี้เป็นหลัก นอกจากนี้จุลินทรีย์เหล่านี้ไม่ได้ทำงานแยกกัน พวกมันก่อตัวเป็นก้อนของ "อนุภาคตะกอน" ที่ตกตะกอนซึ่งทำงานร่วมกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

คุณสมบัติผลิตภัณฑ์

มีวิธีการบำบัดทั่วไปสองวิธีที่ใช้ในวิศวกรรมการบำบัดน้ำเสียทางชีววิทยาในเมือง วิธีหนึ่งคือวิธีแอคทิเวเตดสเลจจ์ ซึ่งปัจจุบันใช้กันอย่างแพร่หลายมากที่สุด คือ น้ำเสียและ "แอคทิเวเต็ดสเลจ์" ที่มีจุลินทรีย์จะถูกวางไว้ในถัง และอากาศจะถูกสูบเข้าไปในถังอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ออกซิเจนแก่จุลินทรีย์ จุลินทรีย์เจริญเติบโตและสืบพันธุ์โดยการบริโภคอินทรียวัตถุในน้ำเสีย ของเหลวที่ผสมแล้วจะไหลไปยังถังตกตะกอนรอง ซึ่งตะกอนจะตกตะกอนที่ด้านล่าง กากตะกอนส่วนใหญ่จะถูกส่งกลับไปยังถังก่อนหน้าเพื่อ "ทำงาน" ต่อไป ในขณะที่น้ำใสจะเข้าสู่ขั้นตอนต่อไป

อีกวิธีหนึ่งคือวิธีไบโอฟิล์ม โดยที่จุลินทรีย์เกาะติดกับพื้นผิวของวัสดุ เช่น หินบดหรือสารตัวเติมพลาสติก ทำให้เกิดเป็น "ฟิล์ม" ที่เหนียว ในขณะที่น้ำเสียไหลผ่าน อินทรียวัตถุจะถูก "กิน" โดยจุลินทรีย์ที่อยู่บนแผ่นฟิล์ม ตัวกรองทางชีวภาพและคอนแทคเตอร์ทางชีวภาพแบบหมุนเป็นตัวอย่างของวิธีนี้ กระบวนการทั้งหมดนี้กำจัดมลพิษและสารแขวนลอยออกจากน้ำได้ 85%-95% ทำให้ชัดเจนยิ่งขึ้น แม้ว่าการกำจัดไนโตรเจนและฟอสฟอรัสจะมีประสิทธิภาพน้อยกว่าก็ตาม

วิศวกรรมบำบัดน้ำเสียประเภทนี้ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของการใช้อุปกรณ์ชิ้นเดียวเท่านั้น เป็นระบบขนาดใหญ่ที่รวมหลายหน่วยเข้าด้วยกัน เช่น เครื่องกรอง สถานีสูบน้ำ ห้องกรวด ถังชีวเคมี และสิ่งอำนวยความสะดวกในการฆ่าเชื้อ พร้อมด้วยเทคโนโลยีไฟฟ้า การควบคุมอัตโนมัติ และอุปกรณ์วัด นอกจากนี้ การออกแบบ การก่อสร้าง และการดำเนินงานจะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อมระดับชาติและระดับท้องถิ่นอย่างเคร่งครัด

พารามิเตอร์ผลิตภัณฑ์

ข้อดีของผลิตภัณฑ์

ข้อดีของวิศวกรรมบำบัดน้ำเสียทางชีววิทยาในเมืองมีมากมาย ช่วยลดมลพิษที่ปล่อยลงสู่แม่น้ำ บำบัดแหล่งน้ำสีดำและมีกลิ่น และฆ่าเชื้อแบคทีเรียในน้ำ ป้องกันการแพร่กระจายของโรคติดเชื้อผ่านทางน้ำ ทำให้ผู้คนมีสุขภาพที่ดีขึ้นและปรับปรุงสภาพแวดล้อมในเมือง นอกจากนี้เทคโนโลยีที่ใช้ยังค่อนข้างสมบูรณ์ วิธีการต่างๆ เช่น กระบวนการแอคทิเวเตดสลัดจ์มีมานานกว่าร้อยปีแล้ว และให้ประสิทธิภาพในการบำบัดสูง โดยมีอัตราการกำจัด BOD และของแข็งแขวนลอยมากกว่า 90%-95% การผสมผสานกระบวนการต่างๆ สามารถนำมาใช้เพื่อจัดการกับอินทรียวัตถุและไนโตรเจนและฟอสฟอรัสที่รักษายากโดยเฉพาะได้

นอกจากนี้ วิศวกรรมบำบัดน้ำเสียทางชีวภาพในเมืองยังสามารถฟื้นฟูทรัพยากรได้อีกด้วย น้ำที่ผ่านการบำบัดแล้วสามารถนำมาใช้สำหรับการจัดสวนและการทำความเย็นในโรงงานอุตสาหกรรม กากตะกอนสามารถผลิตก๊าซชีวภาพได้ในระหว่างการบำบัด ซึ่งสามารถนำไปใช้ในการผลิตไฟฟ้าและให้ความร้อน และฟอสฟอรัสสามารถกู้คืนได้จากกากตะกอน หรือกากตะกอนที่มีความเสถียรสามารถนำมาใช้ในการปรับปรุงดินได้ ซึ่งบรรลุ "การเปลี่ยนของเสียให้เป็นสมบัติ" อย่างแท้จริง แม้ว่าการก่อสร้างและการดำเนินงานจะต้องมีการลงทุน แต่ก็สามารถหลีกเลี่ยงต้นทุนที่เกี่ยวข้องกับมลพิษทางน้ำได้มากขึ้น เช่น ค่ารักษาพยาบาลและความสูญเสียในภาคเกษตรกรรมและอุตสาหกรรม ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งขนาดการรักษามากเท่าไรก็ยิ่งคุ้มค่ามากขึ้นเท่านั้น ขณะนี้โรงบำบัดน้ำหลายแห่งใช้การควบคุมอัตโนมัติด้วยคอมพิวเตอร์ และใช้ข้อมูลขนาดใหญ่และ AI เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ โดยใช้บุคลากรน้อยลง ประหยัดพลังงาน และปรับปรุงประสิทธิภาพ